EV 1
Ne evleriniz var bende,
ne şatolarınız,
yinelemiyorum hiçbir şeyi,
kendim için yeniden söylesem bile cümlelerinizi
içimde dönmedi hiçbir şey eski hâline,
kim söyleyebilir bunun bu kadarını?
Herkesi bırakıp gitmek gerekirdi,
sizi taş duvarlarla çevirmek.
Ve bütün şehir
kendini bulmak için daldırdı içime ellerini,
yalnız köklere inanarak.
Bütün iletileri tenime kazıdınız,
vitrini oldum eksiklerinizin.
Sonra şairler geldi, arzularını üzerime sıvayarak,
sahte kaya resimleri gibi;
küllerimde yuvarlanarak,
doğanın onlara hâlâ ne buyurabileceğini görmek için.
Tanrım, egzotizm!
Uzun bir cümleyi çiğneyerek yürüdüm,
oysa yalnız iki atım vardı,
kurdelelerim, bir giysim,
bir de onların anısı.
Ve şehrinizde zaten fazla eşya vardı,
sizse onları bana unutturmak istiyordunuz.
Bütün boş kaplarımın
sönmüş çınlamasını duyuyorum,
ses çıkarmadan göçüp bükülen
ne varsa.
Ama kemikle kas arasında
arzunun kıkırdağı yoktur.
Nakillerinizin hiçbiri tutmayacak.
Ama neden sanıyorsunuz
kalkan-sözcüklerinizin beni öldürdüğünü?
Yüzüm yerrrrrrre dayalıyken
ezbere söylediklerim,
ağlayan ellerimde
on kadar sözcük,
ama geri çekilenin
sözcüksüz yarığı
beni sonsuza dek
suların çekildiği yerde bırakan,
susuz bir deniz kabuğu gibi,
denizin uğultusunu duymaya,
boş kabuğuma kulak kesilmeye mahkûm eden.
Bir topak aşk, yüzsüz bir ses, kendini koparıp almış;
bana sesleniliyordu,
yüze bile gerek duymadan.
Ama neden
onun sesini benden aldınız?
&
MAISON 1
J n’ai pas vos maisons,
ni vos châteaux,
J ne répete rien,
même quand j redis vos phrases pour moi, mais rien en moi n’est redevenu ce qui était,
qui peut en dire autant ?
On devrait abandonner tout le monde, vous flanquer de murs de pierres
Et toute la ville a plongé les mains en moi pour se retrouver, ne croyant qu’en les racines,
Vous m’avez tatoué tous les messages, suis devenu la vitrine de vos manques
Puis sont venus les poètes badigeonnant, faussement rupestres, leurs envies sur moi ; se roulant dans mes cendres pour apercevoir ce que la nature pourrait encore leur dicter,
bon dieu, l’exotisme !
ai marché en mastiquant une longue phrase,
mais n’avais que deux chevaux et des rubans, un habit, leur souvenir
et déjà votre ville avait trop d’objets et déjà vous vouliez les oublier à moi
entends tinter l’éteint de toutes mes gamelles vides,
tout ce qui s’est cabossé sans le bruit
Mais entre l’os et le muscle il n’y a pas le cartilage du désir,
Aucune de vos greffes ne prendra
Mais pourquoi croyez-vous que vos mots boucliers m’ont tué ?
ceux que ai récités face contre terrrrrr,
une dizaine de mots dans mes mains en pleurs, mais la
béance sans mots de celui qui
se retirait me laissant éternellement a marée basse, coquillage sans eaux, entendre le bruit de la mer, faire oreille pour ma coquille vide
Motte d’amour, une voix sans visage qui s’est arrachée, on s’adressait à moi, même pas besoin de visage. Mais pourquoi m’avoir ôté sa voix ?