Ne vakit telaffuz edeceksin
sessizliğin sözünü
sen ki artık dünyanın vücudundan olmayan beden
sesin bendekinin içinde buluyor izi
(ağızdan yoksun)
herhangi bir ölümden ölmekten korkuyor
düşsel ve dumandan yaratık
eski mürekkepten, dilden ve anılardan
konuşmak için deniyor kendini
bahanelerdir sözcükler
açığa çıkarmak değil, zamanın döküntüsü
belki yaşadın, insan kardeş
senden önceki tüm seninkiler gibi
hiç bilmeden
ne olduğunu sesinin ve nereye gittiğini
esriklik yalnızca
ve soyun tükenişi

​

Sylvie Fabre