Manon Thiery

Bihaberim içinde bulunmadığım yüreklerden


uyuyanların kollarını kavuşturduğu yerdeki

mavi bahçelerden


taşıyorum sırtımda geçmişimin sözcüklerini

kırılgan çocuklar gibi


ki daha ziyade zayıftır çocuklar


tırnak kazıyor taşı

ve yok bunun yararı


toz eklemek tozuna

bitmek bilmeyen ipi çözme oyununun


bir dil

sahip olacak


uzunluğuna bu baharın


&


J’ignore tout des coeurs où je ne suis pas


des jardins bleus où ceux qui dorment ont les bras en croix


je porte sur mon dos les mots de mon passé comme des enfants fragiles


ils sont plutôt légers


l’ongle gratte la pierre et cela est inutile


ajouter de la poussière à la poussière de l’incessant jeu de délier


une langue qui aura la longueur


de ce printemps