François Coudray

eğrelti otlarında rüzgar, çılgın sokaklarında kentin

yürünür sanki daha alçak bir göğün altında çarpık ışığındaymış gibi köknar örtüsünün betonun üzerinde iğne yapraklardan bir halı, humus, yosunlar, yakı ve yüksük otları ve birkaç kaya

kulelerin arasında yol alınıyor avare geziniyor çocuk bu ezgide bazen de kayıp çocuk

yürünür çılgın uğultusunda kentin, yatay ve kaçışsız denenir sözcükler yırtmak yumruğu, var olmayan duvarların taşlarına karşı

otların kesiğine açık avcu

yeniden bulmak tadını toprağın altında dilin, tırnakların altında sözcüklerin kanımın

geçit vermemek koparılmaya & le vent dans les fougères dans les rues de la ville folle

on marche comme sous un ciel plus bas dans la lumière torve du couvert des sapins

sur le beton tapis d’épines, humus, mousses, épilobes et digitales et quelques roches on chemine entre les tours l’enfant erre en ce chant parfois l’enfant perdu on marche dans le murmure fou de la ville, horizontale sans fuite

on essaye des mots déchirerle poing contre les pierres de murs qui n’existent pas

la paume ouverte à la coupure des herbes

retrouver le goût de la terre sous la langue les ongles des mots mon sang

ne pas se laisser séparer